Flor

O mediodía escribe
As mellores palabras sobre a noite;

No seu xardín a flor
Amígase coa estrela insobornable.

Nas copas en que, xuntos, afogamos
As augas moribundas doutras lúas,
Xa estaba aquela luz
Serena para sempre, presentida.

Aqueles ollos meus
Que nunca se cansaron de mirarte.

(Ramiro Fonte 1995)